“Ik dacht dat ik het verwerkt had.”
Het is een zin die ik regelmatig hoor.
Niet omdat het verdriet verdwenen is.
Wel omdat veel vrouwen ondertussen weer functioneren.
Ze werken.
Ze zorgen.
Ze lachen.
Ze gaan verder.
En toch voelt er iets anders.
Een lichaam dat sneller gespannen reageert.
Een zenuwstelsel dat moeilijk tot rust komt.
Vermoeidheid die blijft terugkeren.
Een onverklaarbaar gevoel van onrust of alertheid.
En dan komt vaak de vraag:
“Waarom reageert mijn lichaam nog steeds zo?”
Verlies gebeurt niet alleen in je hoofd
Wanneer we denken aan verlies, denken we vaak aan emoties.
Aan verdriet.
Aan gemis.
Aan herinneringen.
Maar verlies raakt veel meer dan onze gedachten alleen.
Het raakt ook ons lichaam.
Omdat ons lichaam deel uitmaakt van hoe we het leven ervaren.
Een verlies draag je niet alleen met je hoofd.
Je draagt het ook:
- in je ademhaling
- in je spierspanning
- in je energie
- in je slaap
- in je zenuwstelsel
- in de manier waarop je je veilig of onveilig voelt
Soms gaat het leven verder terwijl het lichaam achterblijft
Zeker bij zwangerschapsverlies gebeurt dit vaker dan veel mensen beseffen.
De wereld draait door.
Werk wacht.
Gezinnen draaien verder.
Afspraken blijven bestaan.
En vaak ontstaat er weinig ruimte om werkelijk stil te staan bij wat er gebeurde.
Sommige verliezen worden zelfs nauwelijks erkend.
Omdat het “nog vroeg” was.
Omdat anderen het niet gezien hebben.
Omdat er geen herinneringen zijn die zichtbaar bestaan voor de buitenwereld.
Maar jouw lichaam kent jouw verhaal.
Ook wanneer niemand anders het zag.
Het lichaam probeert niet tegen je te werken
Veel vrouwen raken gefrustreerd op hun lichaam.
Ze willen terug zijn wie ze vroeger waren.
Meer energie hebben.
Minder gevoelig reageren.
Minder moe zijn.
Minder spanning voelen.
Maar wat als jouw lichaam niet tegen je werkt?
Wat als het juist probeert te tonen dat er iets aandacht vraagt?
Om je te beschermen.
Om zichtbaar te maken wat misschien te lang onzichtbaar bleef.
Niet alles wat het lichaam draagt, heeft woorden
Sommige ervaringen zijn moeilijk te beschrijven, omdat ze dieper zitten dan taal alleen.
Je kan begrijpen wat er gebeurd is.
Je kan het verhaal vertellen.
Je kan zelfs voelen dat je vrede hebt met bepaalde delen ervan.
En toch kan er ergens in je lichaam nog spanning aanwezig zijn.
Niet omdat je iets verkeerd doet.
Niet omdat je blijft hangen.
Omdat het lichaam zijn eigen tempo kent.
Verder leven is niet vergeten
Soms leeft er het idee dat verwerking betekent dat iets geen invloed meer mag hebben.
Dat je verder bent wanneer je er niet meer aan denkt.
Wanneer het geen pijn meer doet.
Maar verlies werkt zelden zo.
Verder leven betekent niet vergeten.
Het betekent ook niet dat verdriet volledig verdwijnt.
Voor veel vrouwen betekent het eerder:
- meer rust ervaren
- minder overleven
- meer draagkracht voelen
- opnieuw kunnen ademen
- zachter worden voor zichzelf
- het verlies een plek laten innemen zonder dat het alles bepaalt
- leven met de realiteit, met het verlies zonder het te maskeren of weg te duwen
Je lichaam hoeft dit niet alleen te dragen
Lichaamsgerichte begeleiding vertrekt vanuit een eenvoudige gedachte: dat niet alles opgelost hoeft te worden.
Soms mag er eerst ruimte ontstaan om te luisteren.
Naar wat jouw lichaam al die tijd heeft gedragen.
Naar wat misschien nooit echt erkend werd.
Naar wat nog steeds om zachtheid vraagt.
Niet om terug te keren naar wie je vroeger was.
Wel om opnieuw thuis te komen in wie je vandaag bent.
Misschien herken je jezelf hierin
Misschien voelde je tijdens het lezen ergens een kleine zucht van herkenning.
Omdat het fijn kan zijn wanneer iemand begrijpt wat je lichaam al die tijd heeft gedragen.
Voel je welkom om contact op te nemen als je wil onderzoeken wat hierin helpend kan zijn voor jou.
