“Misschien ben ik gewoon moe.”
Veel vrouwen zeggen het bijna verontschuldigend.
Alsof hun lichaam hen teleurstelt.
Alsof ze zich harder zouden moeten herpakken.
Maar wat als vermoeidheid niet altijd zomaar vermoeidheid is?
Wat als jouw lichaam iets draagt wat nooit écht ruimte kreeg?
Vermoeidheid die dieper zit dan slaaptekort
Na verlies verwachten veel mensen verdriet.
Tranen.
Emoties die zichtbaar aanwezig zijn.
Maar rouw toont zich lang niet altijd op die manier.
Soms wordt verlies stil.
Functioneel.
Bijna onzichtbaar.
En net dan begint het lichaam vaak te spreken.
Via:
- uitputting
- overprikkeling
- spanning
- slecht slapen
- een lichaam dat nooit volledig ontspant
- het gevoel voortdurend “aan” te staan
- sneller geïrriteerd raken
- moeite hebben met drukte of geluid
- geen echte energie meer voelen
Veel vrouwen blijven ondertussen gewoon doorgaan:
werken, zorgen, organiseren, glimlachen.
Maar voelen diep vanbinnen:
“Ik ben moe op een manier die rust niet lijkt op te lossen.”
Je zenuwstelsel probeert je te beschermen
Bij verlies komt het lichaam vaak in een staat van alertheid terecht.
Zeker wanneer er weinig ruimte was om echt stil te staan bij wat er gebeurde.
Of wanneer het verlies snel geminimaliseerd werd.
Een zenuwstelsel dat te lang gespannen blijft, raakt uitgeput.
Want je lichaam probeert voortdurend veiligheid te bewaren.
En dat kost energie.
Soms enorm veel energie.
Rouw wordt niet altijd herkend als rouw
Dat maakt het ook zo verwarrend.
Veel vrouwen herkennen zichzelf niet meer. Ze zijn sneller boos, meer emotioneel, voelen zich prikkelbaar en sneller overweldigd. Sociale drukte wordt moeilijk, snel overprikkeld, het gevoel geen draagkracht meer te hebben en uiteraard het gevoel constant moe te zijn.
En vaak wordt er dan een diagnose gesteld als stress, burn-out of depressie. Of het zullen de hormonen wel zijn. Misschien voelen ze zelfs gewoonweg teveel of zijn er teveel mee bezig.
Terwijl de rouw gewoonweg nog altijd stil aanwezig is onder de oppervlakte.
Niet als een verhaal dat verteld wil worden.
Maar als spanning die het lichaam nog steeds draagt.
Het lichaam vraagt niet altijd om harder te proberen
Vaak proberen vrouwen net méér door beter te gaan plannen, ze nemen controle over hun voeding, lassen meer rust in, pushen zichzelf en blijven zich motiveren om vooral opnieuw “de oude” te worden.
Maar een lichaam dat rouw draagt, vraagt niet per se om optimalisatie.
Het vraagt vooral om gehoord te worden. Gezien en gevoeld.
Soms mag een lichaam eerst gewoon voelen:
“Ik hoef niet langer alleen maar sterk te zijn.”
Wanneer zachtheid opnieuw ruimte maakt
Lichaamsgerichte begeleiding gaat niet over verwerken of iets proberen op te lossen.
Ook niet over eindeloos blijven praten.
Het gaat over opnieuw leren luisteren naar wat jouw lichaam al die tijd heeft proberen vertellen.
Zodat er langzaam opnieuw meer rust, draagkracht, veiligheid, lichtheid en zachtheid mag ontstaan.
Niet door jezelf te forceren.
Maar door beetje bij beetje opnieuw te landen in jezelf en in je lichaam.
