Over zwangerschapsverlies dat vaak geen echte plaats krijgt
“Je was nog niet zo ver.”
“Gelukkig weet je dat je zwanger kan worden.”
“Volgende keer lukt het wel.”
“Het was nog maar pril.”
Misschien zijn het goedbedoelde woorden.
Maar voor veel vrouwen voelen ze als een onzichtbare vorm van verlies bovenop het verlies zelf.
Alsof de pijn pas écht zou mogen bestaan vanaf een bepaald aantal weken.
Alsof liefde meetbaar is in tijd.
Alsof je lichaam niet geraakt zou zijn omdat de wereld het nog niet zag.
En net daar gaat het vaak mis.
Een pril verlies is niet “klein”
Zwangerschapsverlies raakt niet alleen een zwangerschap.
Het raakt vaak ook:
- verwachtingen
- veiligheid
- vertrouwen
- toekomstbeelden
- identiteit
- verbondenheid met het lichaam.
Soms ontstaat er al verbinding vanaf het moment van de positieve test.
Soms zelfs daarvoor.
Een kindje hoeft niet geboren te worden om gemist te worden.
Toch merk ik hoe vrouwen met een vroeg verlies zichzelf vaak beginnen minimaliseren:
“Misschien stel ik me aan.”
“Anderen hebben het erger.”
“Ik mag hier precies niet te lang verdrietig om zijn.”
En ondertussen probeert het lichaam gewoon verder te functioneren.
Het lichaam kent geen “maar”
Waar de buitenwereld vaak kijkt naar weken of medische termen,
ervaart het zenuwstelsel vooral:
verbinding, verlies en ontregeling.
Het lichaam denkt niet:
“Dit was nog pril, dus dit doet minder pijn.”
Veel vrouwen merken na een verlies:
- spanning in hun lichaam
- vermoeidheid
- overprikkeling
- emotionele schommelingen
- moeilijk kunnen landen
- onrust
- afgesloten voelen van zichzelf.
Soms worden die klachten later benoemd als:
- stress
- burn-out
- angst
- depressieve gevoelens.
Maar onder die lagen leeft vaak iets wat nooit echt ruimte kreeg:
rouw.
Wanneer praten alleen niet meer voldoende voelt
Veel vrouwen proberen hun verlies eerst te begrijpen.
Ze analyseren.
Relativeren.
Functioneren verder.
En toch blijft er iets vastzitten.
Niet omdat ze “niet sterk genoeg” zijn,
maar omdat verlies zich niet alleen opslaat in woorden of gedachten.
Soms wil ook het lichaam mee gezien worden.
Daarom geloof ik zo sterk in lichaamsgerichte begeleiding na zwangerschapsverlies.
Niet om gevoelens groter te maken,
maar net om ruimte te creëren waarin niets meer voortdurend weggeduwd hoeft te worden.
Er hoeft niets bewezen te worden
Je hoeft niet “ver genoeg” geweest te zijn om verdriet te voelen.
Je hoeft jouw verlies niet te vergelijken met dat van iemand anders.
En je hoeft het ook niet eerst te verantwoorden om erkenning te verdienen.
Verlies is geen wedstrijd in zichtbaarheid.
Sommige van de diepste verliezen
zijn net degene waar de buitenwereld het snelst overheen beweegt.
Misschien is dat ook waarom Livastre bestaat
Omdat ik geloof dat ieder verlies bestaansrecht heeft.
Ook wanneer het pril was.
Ook wanneer bijna niemand het wist.
Ook wanneer jij zelf nog zoekende bent naar woorden voor wat je precies verloren bent.
Sommige verliezen vragen geen oplossingen.
Alleen een plek waar ze eindelijk even mogen bestaan.
