Wanneer we aan rouw denken, denken we vaak aan verdriet.
Aan huilen.
Aan missen.
Aan moeilijke dagen waarop het verlies heel dichtbij voelt.
Maar wat als verlies zich niet altijd op die manier toont?
Wat als het zich juist laat zien op plaatsen waar we het niet langer als verlies herkennen?
“Ik dacht dat ik verder was”
Veel vrouwen die ik ontmoet, zeggen niet meteen dat ze nog aan het rouwen zijn.
Ze zeggen eerder:
“Ik ben zo moe.”
“Ik heb nergens nog energie voor.”
“Ik ben sneller geïrriteerd dan vroeger.”
“Ik voel me voortdurend gespannen.”
“Ik kan minder verdragen.”
“Ik ben mezelf ergens kwijtgeraakt.”
En vaak zoeken ze verklaringen.
Misschien ligt het aan stress.
Aan hormonen.
Aan een drukke periode.
Aan ouder worden.
Soms spelen die dingen zeker mee.
Maar soms leeft er ook nog iets anders onder de oppervlakte.
Iets wat nooit volledig ruimte kreeg.
Verlies stopt niet altijd wanneer het gebeurt
Een zwangerschapsverlies raakt niet alleen het moment waarop je afscheid moest nemen.
Het raakt ook alles wat mee verloren ging.
Verwachtingen.
Dromen.
Toekomstbeelden.
Vertrouwen.
Veiligheid.
Voor veel vrouwen gaat het leven ondertussen verder.
Werk gaat door. Het gezin draait verder.
Nieuwe verantwoordelijkheden dienen zich aan.
En toch blijft er soms iets aanwezig.
Niet altijd als zichtbaar verdriet.
Maar als een lichaam dat alert blijft.
Een zenuwstelsel dat moeilijk ontspant.
Een gevoel voortdurend te moeten dragen.
Wat niet gezien wordt, blijft vaak alleen gedragen
Veel zwangerschapsverliezen blijven grotendeels onzichtbaar voor de buitenwereld.
Soms wist bijna niemand van de zwangerschap.
Soms wordt het verlies geminimaliseerd, ook door de vrouw zelf.
Soms wordt er snel gekeken naar wat nog mogelijk is.
Maar wat geen ruimte krijgt, verdwijnt niet automatisch.
Soms verhuist het.
Van woorden naar het lichaam.
Van verdriet naar vermoeidheid.
Van gemis naar onrust.
Van pijn naar controle.
Omdat verlies impact heeft.
Ook wanneer die impact niet langer als verlies herkend wordt.
Het lichaam vertelt soms een verhaal dat het hoofd al lang begrijpt
Veel vrouwen begrijpen perfect wat er gebeurd is.
Ze kunnen erover vertellen.
Ze hebben erover nagedacht.
Misschien hebben ze zelfs al therapie gevolgd.
En toch voelt hun lichaam nog anders.
Dat betekent niet dat ze iets verkeerd doen.
Het betekent niet dat ze achterlopen.
Het betekent alleen dat begrijpen en belichamen niet hetzelfde zijn.
Soms weet het hoofd al lang wat het lichaam nog aan het ontdekken is.
Wanneer verlies opnieuw gezien mag worden
Binnen Livastre kijk ik niet alleen naar het verlies zelf.
Ik kijk ook naar hoe het zich vandaag nog toont.
In jouw lichaam.
In jouw energie.
In jouw dagelijkse leven.
Niet om je terug te trekken naar het verleden.
Wel om ruimte te maken voor wat misschien al lange tijd alleen gedragen werd.
Want wanneer iets opnieuw gezien mag worden, ontstaat er vaak ook iets anders.
Meer ademruimte.
Meer rust.
Meer vertrouwen.
Meer lichtheid.
Want verlies toont zich vaak op plaatsen waar we het niet langer als verlies herkennen.En precies daar mag het opnieuw gezien worden.
Herken je jezelf hierin?
Misschien voel je dat verlies zich nog steeds toont in jouw lichaam, energie of dagelijkse leven.
Ontdek hoe het vijfstappenprogramma Leef met jouw sterren ruimte maakt voor wat nog gedragen wordt.
Lees meer over Leef met jouw sterren
