Je hebt er misschien al vaak over verteld.
Aan je partner, een vriendin, een therapeut.
Misschien heb je geschreven, gelezen, geprobeerd te begrijpen wat er gebeurde.
En toch voel je ergens:
“Waarom blijft mijn lichaam dit vasthouden?”
Want ook al gaat het leven verder,
iets in jou blijft gespannen.
Alert.
Moe.
Alsof je lichaam nooit écht tot rust komt.
Misschien merk je:
- dat je sneller overprikkeld bent
- minder kan verdragen dan vroeger
- sneller geïrriteerd reageert
- moeilijk kan ontspannen
- het gevoel hebt voortdurend “aan” te staan
- jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt
En misschien begrijp je rationeel perfect wat er gebeurd is.
Maar voel je tegelijk:
“Waarom voelt het dan nog steeds zo zwaar?”
Verlies leeft niet alleen in gedachten
Bij zwangerschapsverlies wordt vaak vooral gekeken naar het mentale en emotionele stuk.
Naar verdriet, naar verwerken, naar begrijpen, naar het een plaats geven.
Maar verlies raakt niet alleen je hoofd.
Ook je lichaam draagt mee.
Soms zichtbaar.
Soms heel stil op de achtergrond.
Een lichaam dat zich opspant.
Een zenuwstelsel dat alert blijft.
Een hart dat zich probeert te beschermen.
Een buik die voortdurend “aan” voelt staan.
En net daarom voelt praten soms niet meer voldoende.
Niet omdat praten geen waarde heeft.
Maar omdat sommige ervaringen niet alleen begrepen willen worden; ze willen ook gevoeld, gedragen en langzaam geïntegreerd worden.
Veel vrouwen leren verdergaan terwijl hun lichaam blijft dragen
Zeker bij prille verliezen wordt er vaak snel terug verder gegaan.
“Je bent nog jong.”
“Het gebeurt zo vaak.”
“Volgende keer lukt het wel.”
En ergens leert je systeem:
doorgaan.
Terwijl er vanbinnen misschien nog iets stilstaat.
Veel vrouwen functioneren ondertussen gewoon verder. Ze werken, zorgen, organiseren, glimlachen, presteren.
Maar tegelijk zijn ze moe, is er innerlijke onrust en spanning, houden ze controle en voelt het alsof ze met hun verdriet nergens heen te lijken kunnen. Het lichaam wordt nooit echt zacht.
Niet omdat er iets mis is, wel omdat verlies zich soms stil blijft meedragen in het lichaam en zenuwstelsel.
Niet alles hoeft opgelost te worden
Bij Livastre geloof ik niet dat verlies “weg moet”.
Ook niet dat je alles moet analyseren of verklaren om verder te kunnen.
Soms begint verandering net op het moment dat men minder begint te zoeken, te rationaliseren en meer zacht aanwezig leert te zijn in wat er is.
Een andere vorm van begeleiding
Lichaamsgerichte begeleiding betekent niet dat we oplossingen zoeken of “iets komen doen” met jou.
Ik wandel eerder een stukje naast je.
Samen kijken we naar wat jouw lichaam, zenuwstelsel en binnenwereld proberen te vertellen.
Niet vanuit druk.
Niet vanuit haast.
Maar op een manier die opnieuw wat meer rust, veiligheid en lichtheid mag brengen.
Omdat verlies soms niet alleen gehoord,
maar ook belichaamd wil worden.
